مُهرهء انجم ز زرّين حقّه ساخت * با فلك در حقّه هر شب مُهره باخت دامِ تن را مختلف احوال كرد * مرغِ جان را خاك در دنبال كرد بحر را بگداخت در تسليمِ خويش * كوه را افسرده كرد از بيمِ خويش بحر را از تشنگى لب خشك كرد * سنگ را ياقوت و خون را مشك كرد روح را در صورتِ پاك او نمود * اين همه كار از كفى خاك او نمود عقلِ سركش را به شرع افكنده كرد * تن به جان و جان به ايمان زنده كرد كوه را هم تيغ داد و هم كمر * تا به سرهنگىِ او افراخت سر گاه گُل بر روىِ آتش دسته كرد * گاه پُل بر روىِ دريا بسته كرد